Gastredactioneel: Wat een voormalige FDA-insider verkeerd heeft over vapen

Ik ontmoette David Oliveira vorig jaar op een industrieconferentie, net toen hij zijn zesjarige periode in het leiderschap bij het FDA’s Center for Tobacco Products afsloot. In ons gesprek kwam hij op mij over als pragmatischer dan de meesten van zijn collega’s. Dus toen Fox News Digital vorige week een video-interview met hem publiceerde en hem als een FDA “klokkenluider” in beeld bracht, was ik benieuwd naar wat hij te zeggen had.

Ter zijn goeddunken krijgt Oliveira enkele belangrijke dingen goed. Hij wijst het slecht beheer onder Brian King aan, de nu voormalig tabakshoofd van de instantie. Hij bekritiseert de fixatie van de FDA op optics boven resultaten, vooral hoe DEI-initiatieven de kerntaken van de volksgezondheid verdrongen. En hij maakt een overtuigend punt over het voorgestelde mentholsigarettenverbod van de Biden-administratie, waarbij hij het een “paternalistische” beleidsmaatregel noemt die mensen naar de zwarte markt zou duwen. “Het is mislukt,” zei hij bluntly, omdat “je onze mensen gewoon in de positie plaatst dat ze in een illegale markt moeten kopen en verkopen.”

Maar als het op vapen aankomt, lijkt Oliveira gretig datzelfde resultaat te verdedigen. Hij betreurt het dat de FDA niet op zijn oproep tot agressieve handhaving van gearomatiseerde wegwerpvapes is ingegaan. Hij wilde “schoenen op de grond ... stad voor stad, staat voor staat” zien, gericht op vape-winkels die niet-erg goedgekeurde producten verkochten. Hij wijst Chinese fabrikanten aan en maakt een pauze om angsttermen voor product smaken met microscopische marktaandelen in te voegen, zoals Blow Pop en gummy beer.

Wat Oliveira niet confronteert, is hoe de illegale vape-markt in de eerste plaats is ontstaan. Zoals nicotinebeleid-expert Clive Bates heeft uitgelegd, was het geen product van slechte actoren; het ontstond door regulatoire ineenstorting. De FDA ontving meer dan 26 miljoen productaanvragen en heeft slechts 34 producten goedgekeurd. 

Denk daar eens over na: in een land met meer dan 15 miljoen volwassen vapers, heeft de instantie amper drie dozijn producten goedgekeurd—bijna allemaal tabaksmaak en allemaal gemaakt door dezelfde sigarettenbedrijven waarvan de FDA beweert dat ze gecontroleerd worden.

Ondertussen hebben honderden onafhankelijke Amerikaanse bedrijven te goeder trouw premarket tabaksaanvragen (PMTAs) ingediend, in sommige gevallen hun spaarcenten investerend. De meeste werden geconfronteerd met afwijzingen via standaardbrieven of oppervlakkige ontkenningen. Toen de FDA bijna elk gearomatiseerd product dat in de Verenigde Staten was gemaakt effectief verbood, bleven volwassen consumenten met twee opties: teruggaan naar roken of overstappen op wegwerp-vapes die in het buitenland werden vervaardigd—de enige producten die nog in staat waren om aan de vraag te voldoen. Dat is de realiteit die Oliveira ontwijkt.

Had de FDA de adviezen van Oliveira opgevolgd en vape-winkels met handhavingsacties ontruimd, zouden miljoenen volwassenen hun toegang tot de middelen die ze gebruikten om van sigaretten af te blijven, zijn kwijtgeraakt. Het resultaat zou geen betere volksgezondheid zijn geweest. Het zou een massale terugval zijn geweest—en een regulatoire winst voor Big Tobacco.

De timing van Oliveira’s kritiek verdient ook aandacht. Sinds hij de instantie heeft verlaten, is hij aangesloten bij een adviesbureau dat gespecialiseerd is in overheidsrelaties en FDA-regelgeving. Dat maakt zijn standpunten niet ongeldig, maar plaatst ze wel in context. Zijn gewenste beleidsresultaten sluiten naadloos aan bij het beperkte deel van de markt dat de FDA heeft gekozen om te behouden: tabaks- en mentholsmaken geproduceerd door bedrijven die rijk genoeg zijn om het gebroken goedkeuringssysteem van de instantie te navigeren. (Wanneer hem op LinkedIn werd gevraagd of zijn bureau, Scrimshaw Strategies, enige klanten uit de tabaksindustrie heeft, las Oliveira het bericht maar reageerde niet.)

Hij verwijst naar het idee om gearomatiseerde producten toe te staan zolang ze niet “aantrekkelijk zijn voor jongeren,” maar definieert nooit wat dat precies betekent—of hoe een bedrijf dat zou kunnen bewijzen. Reguleren we op smaak of op vibe? Want als het dat laatste is, kan niemand—consument of fabrikant—er zeker van zijn wat is toegestaan. Volwassenen geven overwegend de voorkeur aan fruit- en dessertsmaken omdat ze roken minder aantrekkelijk maken. Maar in plaats van een regelsysteem op te bouwen dat deze realiteit weerspiegelt, heeft de FDA ambiguïteit gewapend om bijna elke aanvraag te ontkennen. Meer dan de meesten zou Oliveira moeten begrijpen dat deze periode van naamgebaseerde regulering moet eindigen, maar hij biedt geen pad voorwaarts.

Het meest opmerkelijke is dat Oliveira duidelijk begrijpt wat er op het spel staat. Hij spreekt indringend over het verminderen van roken en het redden van levens. Maar door een crackdown-eerst strategie goed te keuren vóór het verbeteren van het productbeoordelingssysteem van de FDA, loopt hij het risico dezelfde mislukkingen te verankeren die deze markt in de eerste plaats chaotisch hebben gemaakt. Hogere-nicotine wegwerpvapes werden populair omdat ze werkten—ze zijn bevredigend, betaalbaar en simpel.

Het antwoord is geen verbod door papierwerk of het politiekorps van vape-winkels met een geweer. Het is het hervormen van het beoordelingsproces, het autoriseren van veiligere producten op grote schaal, het implementeren van post-markt surveillances en het erkennen dat smaken ertoe doen. Je helpt mensen niet door te verbieden wat al werkt. Je helpt ze door het gemakkelijker en veiliger te maken om te stoppen met roken. Dat is de missie. Alles wat daarop volgt is ruis—en mensen sterven daardoor.