Οι ηγέτες της έρευνας καπνού ζητούν επαναρύθμιση της συζήτησης για το vaping.

Με λιγότερο από ένα μήνα πριν από το η FDA αναμένεται να λάβει αποφάσεις για την εξουσιοδότηση προϊόντων ατμισμού, μια νέα μελέτη από μια ομάδα σεβαστών ηγετών στον τομέα ελέγχου καπνού θα μπορούσε να αλλάξει θεμελιωδώς την συζήτηση γύρω από το ατμισμό. Σκοπεύει να κάνει ακριβώς αυτό.

Η μελέτη υποστηρίζει ότι η δημόσια κατανόηση του ατμισμού έχει δηλητηριαστεί από ισχυρά συμφέροντα που έχουν υπερεκτιμήσει τους κινδύνους των ηλεκτρονικών τσιγάρων για τους νέους και έχουν παραβλέψει κατά μεγάλο μέρος τα πιθανά οφέλη του ατμισμού για τους ενήλικες καπνιστές. Οι συγγραφείς λένε ότι οι ενήλικες καπνιστές ως ομάδα έχουν γίνει αόρατοι για τις ομάδες ελέγχου καπνού και τα ΜΜΕ που ελέγχουν την μονόπλευρη συζήτηση.

Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε σήμερα στο American Journal of Public Health, συν-συντάχθηκε από 15 πρώην προεδρεύοντες της Εταιρείας Ερευνών για την Νικοτίνη και τον Καπνό (SRNT), με επικεφαλής τον επίτιμο καθηγητή και κοσμήτορα της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, Kenneth Warner. Ο Warner παρουσίασε μια περίληψη των ευρημάτων νωρίτερα φέτος στη Σύνοδο της Η.Π.Α. για τα ηλεκτρονικά τσιγάρα.

Οι συγγραφείς είναι ανάμεσα στους πιο σεβαστούς στον τομέα του ελέγχου καπνού. Εκτός από τον Warner, περιλαμβάνουν τους Neal Benowitz, Dorothy Hatsukami, Nancy Rigotti και Robert West—όλα διάσημα ονόματα στον κόσμο του ελέγχου καπνού. Κανένας από αυτούς δεν μπορεί να κατηγορηθεί ότι είναι υποστηρικτής του καπνού ή του ατμισμού, και κανένας δεν μπορεί να απορριφθεί ως μη-ειδικός.

Ενώ η κύρια αξία της μελέτης είναι στις φήμης των ανθρώπων που την έγραψαν, εξυπηρετεί επίσης ως μια θαυμάσια συνοπτική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας, παρουσιάζοντας αποδείξεις και από τις δύο πλευρές για τα περισσότερα από τα κύρια ζητήματα ατμισμού της ημέρας σε μια φόρμα που είναι εύκολη στην ανάγνωση για τους δημοσιογράφους που τρέχουν με προθεσμίες.

Οι συγγραφείς αναφέρουν τις αυξανόμενες αποδείξεις τόσο σε κλινικές όσο και σε πληθυσμιακές μελέτες ότι το ατμισμα βοηθά τους καπνιστές να κόψουν τα τσιγάρα. Περιγράφουν πρόσφατες πτώσεις στις πωλήσεις τσιγάρων που αντιστοιχούν σε αυξήσεις στην υιοθέτηση ατμισμού. Επίσης σημειώνουν ότι οι πολιτικές (όπως οι φόροι) που μειώνουν την ελκυστικότητα του ατμισμού αυξάνουν το κάπνισμα, καθιστώντας τις δύο πρακτικές οικονομικά υποκατάστατα.

Αμφισβητούν τις αποδείξεις ότι το ατμισμα προκαλεί μια “επιδημία” εθισμού στη νικοτίνη στους νέους, επικαλούμενοι μελέτες που δείχνουν ότι δεν υπάρχει αύξηση σε επίπεδο πληθυσμού στην εξάρτηση από νικοτίνη, και πολύ λίγο συχνό ατμισμα μεταξύ των νέων που δεν έχουν καπνίσει. Και επικαλούνται μελέτες που δείχνουν ότι “το ατμισμα πιθανόν αποτρέπει περισσότερους νέους από το να καπνίσουν παρά τους ενθαρρύνει να καπνίσουν.”

Οι συγγραφείς είναι προσεκτικοί σχετικά με τη συζήτηση για τις γεύσεις, αλλά αναγνωρίζουν ότι οι γεύσεις είναι σημαντικές για τους πρώην καπνιστές που κόβουν με το ατμισμα. “Ενώ οι απαγορεύσεις γεύσεων θα μπορούσαν να μειώσουν το ενδιαφέρον των νέων για τα ηλεκτρονικά τσιγάρα," γράφουν, "θα μπορούσαν επίσης να μειώσουν την ατμισμα των ενηλίκων καπνιστών για να κόψουν το κάπνισμα.” Υποδηλώνουν τον περιορισμό των γευστικών προϊόντων ατμισματος σε καταστήματα λιανικής πώλησης μόνο για ενήλικες, όπως τα καταστήματα ατμισματος.

Ενώ κανένας δεν αναφέρεται με όνομα, ο Warner και οι συνάδελφοί του ενοχλούνται πραγματικά από τις τακτικές της εκστρατείας Bloomberg που χρηματοδοτείται για παιδιά χωρίς καπνό και τους συμμάχους τους που έχουν αποκλείσει οποιαδήποτε σκέψη για τις ζωές των ενηλίκων που καπνίζουν από την πολιτική τους σταυροφορία. Οι δημόσιες υγειονομικές υπηρεσίες όπως η FDA και το CDC δεν έχουν πάει πολύ καλύτερα.

“Ενώ οι αποδείξεις υποδεικνύουν ότι το ατμισμα αυξάνει αυτή τη στιγμή τη διακοπή του καπνίσματος,” γράφουν, “η επίδραση θα μπορούσε να είναι πολύ μεγαλύτερη εάν η κοινότητα δημόσιας υγείας έδινε σοβαρή προσοχή στο ενδεχόμενο του ατμισματος να βοηθήσει τους ενήλικες καπνιστές, οι καπνιστές έπαιρναν ακριβείς πληροφορίες σχετικά με τους σχετικούς κινδύνους του ατμισματος και του καπνίσματος, και οι πολιτικές σχεδιάζονταν με τις πιθανές επιπτώσεις στους καπνιστές στο μυαλό. Αυτό δεν συμβαίνει.”

Πολλοί από τους 34 εκατομμύρια ενήλικες που καπνίζουν προέρχονται από πληθυσμούς χαμηλού εισοδήματος ή χαμηλής εκπαίδευσης, και από ομάδες υψηλού κινδύνου όπως οι πολίτες LGBTQ και οι άνθρωποι με ψυχικές παθήσεις. Οι συγγραφείς λένε ότι το ατμισμα θα μπορούσε να βοηθήσει αυτές τις ομάδες να επιτύχουν την ισότητα προσδόκιμου ζωής με τον υπόλοιπο ενήλικο πληθυσμό. Αυτό καθιστά το ατμισμα ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης—όπως έχουν επισημάνει πολλοί υποστηρικτές του ατμισματος στο παρελθόν.

Οι δημόσιες υγειονομικές υπηρεσίες και οι οργανώσεις κατά του καπνού που ελέγχουν τη συζήτηση για το ατμισμα απλά δεν θεωρούν τις ζωές των ενηλίκων που καπνίζουν ως μέρος της συζήτησης. Είναι σαν να μην υπάρχουν.

“Για τα πιο προνομιούχα μέλη της κοινωνίας, οι σημερινοί καπνιστές μπορεί να είναι σχεδόν αόρατοι,” γράφουν ο Warner και οι συνάδελφοί του. “Πράγματι, πολλοί εύποροι, μορφωμένοι πολίτες των Η.Π.Α. μπορεί να πιστεύουν ότι το πρόβλημα του καπνίσματος έχει σε μεγάλο βαθμό ‘λυθεί.’ Δεν καπνίζουν. Οι φίλοι και οι συνάδελφοί τους δεν καπνίζουν. Δεν υπάρχει κάπνισμα στους χώρους εργασίας τους, ούτε στα εστιατόρια και τα μπαρ που συχνάζουν. Ωστόσο, 1 στους 7 ενήλικες Η.Π.Α. παραμένει καπνιστής σήμερα.”

Η μελέτη του Warner είναι απίθανο να διδάξει κάτι καινούργιο σε πολιτικά ενεργούς ατμιστές για τα ζητήματα, αλλά αυτό είναι εκτός θέματος. Είναι μια μελέτη που πρέπει να μοιραστεί με τοπικούς και πολιτειακούς πολιτικούς, να παρατίθεται σε επιστολές προς τον συντάκτη, να συνδέεται σε απαντήσεις σε αντιατμιστικά μηνύματα στα κοινωνικά δίκτυα, και (μεταφορικά) να γραφτεί στους τοίχους των δημόσιων υγειονομικών υπηρεσιών.