Vapers in India staan voor de strijd van hun leven

Ik ben hier om je te vertellen over de verwarrende zaak van India, waar de conventionele wijsheid tegen de muur van duizelingwekkende cijfers en scheve tabaksbeleid botst. Het land is de op één na grootste consument van tabak ter wereld: India besteedt $22 miljard per jaar aan tabaksgerelateerde ziekten, 120 miljoen Indiërs roken, en 900.000 sterven jaarlijks door tabaksgebruik. Zeker, bijna een miljoen jaarlijkse sterfgevallen zou de staat moeten aansporen om serieus preventieve maatregelen te overwegen via schadebeperking.

Het tegenovergestelde gebeurt echter. Vijf Indiase staten hebben vapen verboden, enkele anderen neigen ernaar, en een paar dagen geleden verklaarde de minister van Volksgezondheid van de Unie, JP Nadda in het Parlement dat de regering overweegt een nationaal verbod op elektronische sigaretten in te voeren. Waarom gebeurt dit? Waarom probeert een land dat niet bang is om technologie te omarmen, een technologische oplossing te stoppen die miljoenen levens kan redden?

Een belangrijke reden, niet verrassend, is economisch. Volgens de laatste GATS-enquête, hoewel 29 procent van de Indiërs tabak in enige vorm gebruikt, rookt slechts vier procent van hen sigaretten, wat nauwelijks 11 procent van het totale tabaksverbruik uitmaakt. De andere 89 procent bestaat uit een groot portfolio van rookloze producten, samen met een handgerolde sigaret die bekend staat als ‘bidi’. Dit is anders dan de meeste delen van de wereld waar sigaretten meer dan 90 procent van het tabaksverbruik vertegenwoordigen.

Men zou verwachten dat de tabaksbelasting door het segment zou worden verspreid, maar weer fout. Rokers, die slechts een klein deel van het totale tabaksgebruik uitmaken, betalen 87 procent van de jaarlijkse tabaksbelasting van $5,3 miljard, waardoor sigaretten in India tot de duurste ter wereld behoren. Als percentage van het BBP per hoofd van de bevolking zijn de sigarettenbelastingen in India bijna 14 keer hoger dan in de VS, negen keer hoger dan in Japan en bijna zeven keer meer dan in China. Rookers zijn dus de melkkoe van India ondanks dat ze relatief klein in aantal zijn, en alles wat het risico loopt deze appelkar te verstoren, nodigt weerstand uit.

Dan is er de kwestie van de levensonderhoud. Boeren vormen de kern van India’s nog steeds grotendeels agrarische economie, en India is de op één na grootste producent van tabak ter wereld. De industrie biedt 45 miljoen levensonderhouden en de tabaksteelt levert enkele van de rijkste dividenden op. Geen verrassing dan dat Karnataka, de staat die de meeste flue-cured tabak produceert, de variëteit die in sigaretten wordt gebruikt, de eerste was die een outright verbod op vapen imposeerde.

Dit alles is echter geen excuus om miljoenen te laten sterven. Het is onverantwoord, en ook slechte economie. In plaats van te vertrouwen op rokers om de gewoonte voor andere tabaksgebruikers te subsidiëren en hen de toegang tot veiligere producten te ontzeggen, zou de staat moeten kijken naar het verspreiden van de belastingafdracht zodat de voordelen van verbodsprijzen (als het werkt) door iedereen worden gevoeld, mogelijkheden voor schadebeperking verkennen voor alle categorieën, inclusief snus, en manieren vinden om tabaksboeren en de industrie naar andere inkomstenbronnen te begeleiden.

Maar dit vereist politieke wil en het erkennen dat er opties bestaan. En daar komt de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) in beeld met een lading 'het bewijs is niet duidelijk' leugens en een ‘Big Tobacco is slecht’ agenda, toegejuicht door volksgezondheidsfunctionarissen die op de WHO vertrouwen voor fondsen en validatie, en een regering die aarzelt om haar gouden gans los te laten.

De WHO bezit het gezondheidsbeleid in dit deel van de wereld door voor een heleboel welzijnsprogramma's te betalen, terwijl ze curieus onverschillig blijft voor de olifanten in de kamer – staatsbedrijven die tabak produceren (de Indische overheid bezit een belang van 32 procent in de grootste tabaksfirma van het land, ITC). India bekleedt het voorzitterschap van het WHO Framework Convention for Tobacco Control (FCTC), wiens beruchte “landen die ENDS nog niet hebben verboden” aanstoot aan zijn laatste Conference of the Parties (COP7) die in New Delhi in 2016 werd gehouden, heeft het schip van schadebeperking in een vrije val naar de afgrond gestuurd.

Dit misplaatste gevoel herhalend, verklaarde de Indian Medical Association dat elektronische sigaretten zoals elke andere tabaksproduct zijn en net zo schadelijk, terwijl de anti-tabaks lobby, een gedeelte waarvan met de hand in de koekjestrommel is betrapt omdat zij illegale fondsen van Bloomberg Charities accepteerde, in het spel is gekomen door te eisen dat vapen verboden wordt. De media heeft ook een rol gespeeld, door anti-vape propaganda te publiceren en zich te storten op elk halfslachtig onderzoek dat ze kunnen vinden, gedreven door een moralistische drang om Big Tobacco te verzetten terwijl ze volledig negeren dat vapen nog steeds grotendeels een door mensen geleide, grassroots beweging is.

Het effect van deze druk van alle kanten is dat vapen nog niet echt van de grond is gekomen in India, met momenteel niet meer dan 200.000 vapers. Dit zijn ook niet echt een samenhangende groep, de meesten kopen apparaten en e-liquids van buitenlandse sites of van straatverkopers die sap van twijfelachtige kwaliteit verkopen. Het organiseren van een verzet in deze omgeving is dus een zware opgave geweest. Maar we hebben georganiseerd, en er is serieuze vooruitgang geboekt in dit opzicht.

In juni 2016, na het verbod in Karnataka, kwamen een paar vapers samen om een pleitbezorgingsplatform te vormen, Association of Vapers India(AVI), om terug te vechten tegen de verbodsbepalingen en bewustzijn te creëren over dit veiligere alternatief. Sindsdien hebben we een juridische uitdaging ingesteld tegen de vape-verboden in Karnataka en Jammu & Kashmir, en we zijn van plan om tussenbeide te komen in een zaak over vapen die in New Delhi is ingediend en die de centrale regering betreft. De hoop is om wetgevers via de rechterlijke macht bewust te maken dat het beperken van keuzes — veiligere keuzes — inbreuk maakt op de rechten van burgers, vooral wanneer zij worden geconfronteerd met ernstige gevolgen bij afwezigheid.

Wat India op dit moment nodig heeft, is interventie op wereldschaal, voornamelijk van regeringen die hebben erkend dat het probleem het nicotine-afgiftemechanisme is, maar ook van onderzoekers, pleitbezorgers, fabrikanten en vapers die, of ze het nu beseffen of niet, allemaal belang hebben in de richting die dit land inslaat. We hebben ook geloofwaardig lokaal onderzoek, effectieve bewustmakingsprogramma's en krachtige PR nodig om onze zaak te verdedigen. En de noodzaak voor industrienormen die deze nieuwe nicotineproducten uit de handen van kinderen houden en ervoor zorgen dat ze veilig zijn voor gebruik, kan niet genoeg worden benadrukt.

Dit wordt een beslissend jaar voor de rokers van India: de centrale overheid zal haar oordeel uitspreken, en de COP8-bijeenkomst van de WHO zal het behandelplan aangeven waarmee dampen wereldwijd wordt geconfronteerd. Ook voor de meeste Aziatische landen, waarvan ik onlangs vertegenwoordigers van de vape-verenigingen ontmoette in Bangkok als onderdeel van de INNCO (Internationale Netwerk van Nicotine Consumenten Organisaties) Azië-Pacific initiatief. Er zijn bijzonderheden tussen deze landen, maar ook een gemeenschappelijke draad van regeringen die verboden overwegen en intense druk van de WHO, die een collectieve tegenstand noodzakelijk maakt.

Deze regio heeft het hoogste aantal rokers ter wereld en heeft de veiligste alternatieven het meest nodig, maar het is ook waar de wetenschapsontkenners zich het diepste hebben ingegraven, waardoor het het grondzero is voor de strijd om het dampen te behouden. Laten we alles doen wat we kunnen om deze strijd te winnen.